Dzbanecznik to rodzaj roślin owadożernych pochodzących z rodziny dzbanecznikowatych. Głównym obszarem występowania dzbanecznika jest wschodnia Azja (Filipiny, Malezja, Tajlandia, Indonezja). Cały rodzaj dzbaneczników obejmuje ok. 95 gatunków.
Dzbaneczniki występują jako pnące się krzewy. Blaszka liściowa liści asymilacyjnych jest płaska, natomiast dzbaneczniki wykształcają także liście pułapki. Są to dzbanki, które nadają roślinie niezwykłego wyglądu. Pułapki wypełnione są płynem trawiennym. Wielkość dzbanków uzależniona jest od gatunku (ale mogą one sięgać od kilku do nawet kilkudziesięciu centymetrów). Na brzegach dzbanka znajduje się tzw. kołnierzyk, który ma za zadanie wabić owady. Pokryty jest dodatkowo śliską substancją. Jeśli owad da się skusić i usiądzie na brzegu ześlizguje się do środka i topi w płynie trawiennym. Wtedy zostaje strawiony przez roślinę a składniki odżywcze zostają przez nią wchłonięte. Dzbanki posiadają także wieczko. Ma ono za zadanie chronić przed dostawaniem się wody deszczowej do środka. Powoduje to bowiem niekorzystne rozcieńczenie płynu trawiennego.
Do prawidłowego rozrostu rośliny w domu trzeba jej stworzyć warunki tropikalne, w jakich żyje na co dzień. Tzn. należy zadbać aby utrzymywała się duża wilgotność powietrza, odpowiednia wilgotność podłoża (jednak dzbanecznik nie może stać w wodzie), odpowiednią temperaturę oraz dobre oświetlenie (powinny mieć dużą ilość rozproszonego światła). Dobrym sposobem aby uzyskać takie warunki jest umieszczenie rośliny w akwarium i przykrycie od góry szybą w 3/4 powierzchni. Jeśli dzbaneczniki nie będą miały odpowiednich warunków to wtedy dzbanki szybko zasychają a kolejne się po prostu nie tworzą. Światło musi być rozproszone ponieważ na skutek silnych promieni słonecznych roślina może ulec poparzeniu. Pojawiają się wtedy brunatne plamy na liściach i dzbankach. Z racji tego, że dzbaneczniki nie przechodzą okresu spoczynku niezbędnym jest utrzymywanie temperatury 18-25°C przez cały rok. Z podlewaniem dzbaneczników trzeba uważać. Mianowicie rośliny te muszą mieć wilgotne podłoże, ale nie może być ono mokre. Dlatego podlewać trzeba umiarkowanie. Woda nie może zalegać w podstawce. Nie można także dopuścić do wysychania podłoża. Podłoże powinno być jałowe, czyli takie jak w naturze. Nie powinno się więc stosować żadnych nawozów. Co jakiś czas trzeba okarmić roślinę jakimś owadem. Poziom płynu trawiennego tez powinien być odpowiedni. Otóż pułapki powinny być napełnione nim w 1/4. Jeśli jest go mniej należy dolać wody, najlepiej destylowanej.
Całą rodzinę dzbaneczników można podzielić na dwie zasadnicze grupy: dzbaneczniki górskie i dzbaneczniki nizinne.
To występujący w Malezji na wysokości 900-1800 m n.p.m. gatunek dzbanecznika. Odkryty został w 1849 roku przez Johna Lindleya. Może występować w czterech odmianach. Należy do grupy dzbaneczników górskich. [...]
występuje na Filipinach, na wysokościach 800-2400 m n.p.m. Jego środowiskiem naturalnym są lasy deszczowe o bardzo dużej wilgotności, góry oraz przedgórza. Jako pierwszy tę odmianę dzbanecznika opisał w 1837 roku Francisco Manuel Blanco. Dodatkowo ten gatunek występuje jeszcze w 10 odmianach. Należy do grupy dzbaneczników górskich. [...]
Został odkryty przez Williama Jacka w 1819 roku, a opis rośliny pojawił się w 1822 roku. Ten gatunek dzbanecznika występuje na Sumatrze, Borneo, Nowej Gwinei i Półwyspie Malajskim, na terenach położonych od 0 do 1100 m n.p.m. Wyróżnia się aż 23 odmiany dzbanecznika beczułkowatego. Pochodzi z grupy dzbaneczników nizinnych. [...]
Występuje na północno-zachodnim Borneo. Został odkryty w 1873 roku przez Josepha Daltona Hookera. Ten gatunek występuje w bagnistych lasach, na wysokościach 0-950 m n.p.m. [...]