Dzbanecznik beczułkowaty (Nepenthes ampullaria)
Został odkryty przez Williama Jacka w 1819 roku, a opis rośliny pojawił się w 1822 roku. Ten gatunek dzbanecznika występuje na Sumatrze, Borneo, Nowej Gwinei i Półwyspie Malajskim, na terenach położonych od 0 do 1100 m n.p.m. Wyróżnia się aż 23 odmiany dzbanecznika beczułkowatego. Pochodzi z grupy dzbaneczników nizinnych.
Roślina tworzy przyziemną rozetkę. Liście są zielone, podłużne i zaokrąglone na końcach. Wytwarza niewielkie dzbanki (7 cm szerokości i 10 cm długości). Są kształtu beczułkowatego (stąd też prawdopodobnie nazwa), posiadają skrzydełka. W większości przypadków warga schowana jest do środka. Ubarwienie dzbanków może być różnorakie, od zielonych, do bordowych. Korzenie są cienkie i delikatne. Jest rośliną dwupienną, ma męskie lub żeńskie kwiatostany. Kwitnie 2 razy w roku. Jest rośliną wieloletnią.
Przy hodowli należy zwrócić uwagę na utrzymywanie stałej wilgotności, zarówno podłoża (należy podlewać jedynie wodą destylowaną) i powietrza (najlepiej powyżej 75%). Roślina wymaga rozproszonego światła. Może przyzwyczaić się do oświetlenia bezpośredniego ale może to nieść za sobą poparzenia. Późna jesienią, zimą oraz wiosną należy roślinę doświetlać.